Inktvissen en pelagische weekdieren: hoe je ze 's nachts fotografeert zonder ze weg te jagen.

De lamp wordt aan om 22:30, op een diepte van 8 meter, voor de kust van Cerbère. In de 90 seconden die volgen, trekt de lichtbundel een kolom plankton aan, zichtbaar met het blote oog - kleine, lichtgevende puntjes die bewegen in de cirkel van licht. En in de twee minuten die volgen, arriveren de eerste inktvissen.

Dit is het dilemma. Het licht dat mij in staat stelt om te zien, verstoort ook hun jacht.

Inktvissen zijn actieve nachtroofdieren. 's Nachts jagen ze op zoöplankton en kleine vissen in de waterkolom, vaak in groepen - een groep die een school prooien omsingelt en een soort net vormt. Dit jachtgedrag zie je niet vaak tijdens duiken overdag.

Kunstmatig licht verstoort dit systeem op twee niveaus. Ten eerste trekt het zoöplankton aan, waardoor er kunstmatig een concentratie van prooien ontstaat op de verkeerde plek. Ten tweede signaleren fel wit licht gevaar voor veel nachtdieren, waaronder inktvissen, wiens ogen zijn aangepast om te functioneren bij bijna nul licht.

Het resultaat is dat je inktvissen observeert waarvan het gedrag volledig wordt bepaald door je aanwezigheid en het licht. Dat is interessant - maar het is niet hun natuurlijke gedrag.De AquaExposure-methode verbiedt het maken van foto's van inktvissen 's nachts niet. Het stelt wel een aantal richtlijnen vast: minimale belichting, indirect licht, maximaal één of twee foto's per inktvis, en geen achtervolging.

Nachtduiken langs de kust

Dit is de meest toegankelijke vorm. Je duikt op een bekende locatie, met een diepte van 5 tot 30 meter. De gewone inktvis (Loligo vulgaris) komt in de Middellandse Zee vaak voor in deze omgeving, vooral in de zomer en herfst, wanneer ze actief jagen in de buurt van de kust.

De aanpak is opportunistisch: je komt een inktvis of een groep inktvissen tegen die wordt aangetrokken door je licht, je beheert de afstand en de lichtintensiteit, en je maakt een foto als de situatie zich daartoe leent. Meestal zijn de inktvissen die je 's nachts langs de kust tegenkomt minder schuw dan de inktvissen die je overdag ziet -- waarschijnlijk omdat je silhouet minder goed zichtbaar is in het donker.

Blackwater duiken

Blackwater duiken is een duik in open water, ver van de kust, zonder zichtbare bodem. Je bent vastgemaakt aan een veiligheidslijn met verlichte gewichten onder je. Deze lichten trekken de waterkolom naar de oppervlakte -- en alles wat er 's nachts leeft, inclusief pelagische inktvissen die je anders nooit zou zien.Hier kunt u kalmaren met een doorschijnend lichaam tegenkomen, nautilussen als u heel veel geluk heeft, kleine pelagische inktvissen en allerlei larven en jonge stadia van soorten die u normaal gesproken als volwassenen op de zeebodem ziet. Blackwater-duiken is visueel fascinerend - en technisch veeleisender omdat er geen referentiepunten zijn voor diepte of richting.

De Malediven (ver weg van de kust, richting de passages), de Filipijnen (Anilao 's nachts) en Lembeh zijn bekende bestemmingen vanwege de kwaliteit van hun blackwater-duiklocaties. In de Middellandse Zee bieden enkele aanbieders aan de Catalaanse kust en in Corsica duiken aan in open water.

AquaExposure is een benadering die gebruik maakt van natuurlijk licht. Maar de doctrine kent eerlijke uitzonderingen, en nachtduiken zijn daar een voorbeeld van.

In totale duisternis, zonder kunstlicht, ziet u niets. De vraag is niet "flits of geen flits" - het is "welk niveau van verlichting om een beeld te krijgen en tegelijkertijd de verstoring te minimaliseren".

Het protocol voor pelagische weekdieren 's nachts:

Minimale focuslicht. Gebruik de focuslichtfunctie van uw duiklamp (verminderde intensiteit, meestal 10-20% van het maximale vermogen) in plaats van het volle lichtbundel. Sommige duiklampen hebben een rode lichtmodus - weekdieren zijn hierdoor meestal minder gevoelig dan bij wit licht.Maximaal één of twee flitsen per onderwerp. Dit is geen willekeurige regel. Elke flits op een nachtdier is een verstoring van het licht in een omgeving waar normaal gesproken geen licht is. Twee goed geplaatste flitsen geven al twee foto's. Een reeks flitsen op een vluchtende inktvis levert niets bruikbaars op en is schadelijk voor het dier.

Niet achtervolgen na de vlucht. Als een inktvis wegzwemt na uw eerste foto, laat u hem dan gaan. Deze regel geldt ook overdag, maar is nog belangrijker 's nachts, omdat het dier minder referentiepunten heeft om de dreiging die u vormt, te beoordelen.

Indirecte hoek. Als u een flits gebruikt, richt deze dan niet direct op de ogen van het dier. Een laterale of lichtelijk bovenliggende hoek is veel minder storend (om de mantel te verlichten zonder de ogen te raken).

De uitdaging is om een voldoende hoge sluitsnelheid te combineren met een ISO-waarde die het beeld niet overweldigt met ruis.

Korte groothoeklens (24-35mm equivalent) om context te behouden. Pelagische inktvissen in blackwater worden vaak vergezeld door andere interessante organismen - een te strak beeldvergroting doet de omgeving verloren.

Diafragma f/4 tot f/5.6, ISO 800 tot 1600, sluitsnelheid 1/100 tot 1/250. Inktvissen veranderen plotseling van richting door middel van voortstuwing - bij een sluitsnelheid lager dan 1/100 ontstaat er bewegingsonscherpte op de vinnen. Continue autofocus is essentieel.Bij blackwaterduiken is het scherpstellen bijzonder moeilijk omdat het dier zich tegelijkertijd in alle drie dimensies beweegt. Gebruik de zone-autofocus in plaats van het punt-autofocus en kies een brede compositie om ruimte te hebben bij het bijsnijden.

De inktvis is niet de enige. Tijdens blackwaterduiken, vooral in de Indo-Pacifische regio:

Inktvissen (Sepiadarium sp.) zijn kleine weekdieren (2 tot 5 cm) die vaak verward worden met jonge octopus. Hun gedrag in de buurt van licht is anders: ze blijven vaak stil in plaats van weg te zwemmen, waardoor ze fotografisch gemakkelijker te vangen zijn.

Jonge bodem-octopussen stijgen soms 's nachts op in de waterkolom. Op dit moment lijken ze op kleine, doorschijnende zakken met pigmentvlekken - niets te maken met de volwassen vorm die je herkent op de bodem.

In de Middellandse Zee is de gewone inktvis (Loligo vulgaris) het meest voorkomend. De spirule (Spirula spirula) - een weekdier met een interne spiraalvormige schaal - wordt zelden levend gezien, maar komt voor in de oostelijke Middellandse Zee.

De AquaExposure cursus onderwaterfotografie behandelt het gebruik van kunstmatig licht in de nacht tijdens het module over extreme omstandigheden.