De Encre #6 - Op 1.800 meter diepte vonden ze een blauwe octopus van de grootte van een golfbal. Dit was het minst verrassende nieuws van de maand.

*« L'Encre » is een wekelijkse serie over recente ontdekkingen onder water. De inkt van het schrijven. Het anker op de bodem. Een nummer, enkele nieuwsberichten en wat het verandert wanneer je met een camera gaat duiken.

"De enige andere plek die vergelijkbaar is met deze wonderlijke diepten, moet wel de naakte ruimte zelf zijn, ver voorbij de atmosfeer, tussen de sterren." William Beebe

We waren in de laatste weken van mei 2026. Verschillende teams van biologen werkten elk aan hun eigen project, zonder elkaar te kennen of samen te werken.

Ze hebben hun resultaten tegelijkertijd behaald, alsof de zee die maand ervoor wilde praten.

Dit is geen metafoor. Het is de kalender.

Drie nieuwe bevindingen, drie verschillende registers, één mogelijke conclusie: we weten veel minder dan we denken te weten over wat er in het water leeft.

Er is iets dat onderzoekers in 2015 hebben gezegd toen ze het op het scherm van de ROV zagen verschijnen, op een diepte van 1.773 meter, voor de kust van het eiland Darwin, in de Galapagos-archipel.

"Het is blauw."

Onze jaar later, op 25 mei 2026, beschreef het wetenschappelijke tijdschrift Zootaxa het dier officieel als een nieuwe soort. Zijn naam: Microeledone galapagensis. Een octopus van de familie Megaleledonidae, die in grote diepten leeft.

De grootte van het dier op het moment van de vangst was ongeveer die van een golfbal. De kleur, een ongewone blauwe tint voor deze soorten octopussen.

De onderzoekers hadden slechts één specimen. Om het te identificeren, weigerde Janet Voight, een eminente curator van invertebraten in het Field Museum in Chicago, dit te disseceren.

Ze heeft ervoor gekozen om het aan een CT-scan te onderwerpen, waarbij driedimensionale beelden van de interne organen en de mondholte werden verkregen, zonder dat het dier werd aangeraakt.

"Deze kleine octopussen leven op grote diepten, en bijna niemand ter wereld heeft de kans gehad ze te zien", zegt Voight. "Ik voel me gewoon gelukkig dat ik met hen kan werken."

Wat opvalt aan dit verhaal, is niet de kleur of de grootte. Het zijn de elf jaar. Het dier was daar, bewaard in alcohol, en wachtte tot iemand de tijd had om het echt te bekijken. En de juiste hulpmiddelen om het te bekijken zonder het te beschadigen.

De Stille Oceaan beslaat meer dan het totale landoppervlak van de planeet. In deze verhouding is een blauwe golfbal op 1.773 meter diepte niet zeldzaam, maar eerder gebruikelijk.

In maart 2026 publiceerde een team van taxonomisten de resultaten van een ander onderzoek: de analyse van 24 nieuwe soorten amphipoden die in de diepten van de Stille Oceaan waren verzameld.

Amfipoden zijn minuscule krabachtige dieren, die zich voeden met dode organismen en afval, en voorkomen in alle oceanen ter wereld en op alle dieptes.

Van deze 24 soorten hebben onderzoekers niet alleen een nieuwe familie (Mirabestiidae) geïdentificeerd, maar ook een nieuwe superorde (Mirabestioidea). Dit is van een andere schaal dan een soort of zelfs een nieuwe familie.

Een superorde is een classificatieniveau dat verschillende families en soms honderden soorten groepeert.

Een nieuw superorde identificeren, is het toevoegen van een hele tak aan de filogenetische boom van het leven, dit schema dat alle bekende wezens ordent vanaf hun gemeenschappelijke voorouders.

Deze tak was afwezig. Onze kaarten waren onvolledig op een manier die we niet konden meten, aangezien we niet kunnen tellen wat we niet weten te vinden.

Deze amfibapen leven in actieve jachtgebieden, als roofdieren en scavengers, in complete duisternis. Niemand had ze nog duidelijk gedefinieerd als een aparte groep van levende wezens. Ook zij wachtten.

In Miami, in april 2026, heeft een team van de lokale universiteit een resultaat gepubliceerd dat stiller is.

Ze hadden larven van de sterrencorals (Orbicella faveolata) laten groeien op tegels die gemaakt waren van natriumcarbonaat.

Natriumcarbonaat is alkalisch. Wanneer de larven erop groeien, wordt het water rondom de tegels lokaal alkalischer.

En water met een hogere pH-waarde, calcificeren de koralen beter, overleven ze beter en groeien ze sneller dan koralen die op een klassieke manier worden gekweekt.

Dit is een eenvoudig idee. Duidelijk. En potentieel schaalbaar.

Een cementtegeltje is relatief goedkoop in vergelijking met de huidige technieken voor het herstel van koraal.

Als het resultaat op grotere schaal is, dan gaat dit om een verandering in de toeleveringsketen van alle koraalriffen over de hele wereld, van de Maldiven tot het Great Barrier Reef.

Nog geen resultaat is behaald. Het herstel van riffen blijft een moeilijke race tegen snelle aantasting.

Voor meer context, zie de staat van de riffen in 2026 en ons artikel over thermisch resistente koralen.

Maar het feit dat de idee zo eenvoudig is en werkt, verdient het om in gedachten gehouden te worden.

Ik duik met een camera in een omgeving waarvan ik de bewoners niet ken. Dat wisten we al, in theorie.

Wat deze drie nieuwe ontwikkelingen van mei 2026 veranderen, is de definitie van wat "niet weten" concreet betekent.

Een soort die voor het eerst beschreven werd elf jaar na zijn vangst. Een hele tak van de levende boom die we net hebben toegevoegd. Een overlevingsstrategie voor koralen, die in een tegeltje en in het manipuleren van de pH-waarde past.

Voor onderwaterfotografen is er een concrete verantwoordelijkheid in dit alles.

Afbeeldingen van koraalriffen, onbekende soorten en nooit eerder gedocumenteerde gedragingen zijn meer dan alleen foto's. Het zijn gegevens over biodiversiteit.

Ze zijn bedoeld voor biologen die zonder ROV (Remote Operated Vehicle) werken. Ze zijn bedoeld voor beheerders van beschermde zeegebieden.

Ze worden ook gebruikt voor projecten op het gebied van onderwaterfotogrammetrie, waarbij de staat van een rif in de tijd wordt vastgelegd.

Het gebied tussen 30 en 200 meter, de mesofotische zone, is vol met dieren die niemand correct heeft gefotografeerd. Dit is geen metafoor voor het verkennen. Het is een documentaire realiteit.

En verder zijn de duikers die met een camera naar beneden gaan, een van de weinige mensen die toegang hebben tot deze plek.

We komen er vaak terug via duik fotografiecursus: de beste duikfoto is niet altijd de mooiste. Het is vaak de meest nuttige.

Als u wilt leren om het onderwaterleven nauwkeurig en doelgericht te documenteren, is de AquaExposure-opleiding online beschikbaar. En als u in België woont, begint de [sessie ter plaatse] in het najaar.[/formation-photo-sous-marine-belgique]

Inkt, wat is dat?

Dit is een wekelijkse serie over maritieme wetenschappelijke actualiteiten, vertaald naar wat het betekent voor onderwaterfotografen. De inkt van het schrift. Het anker op de bodem. Een nummer, enkele nieuwsberichten, en een vraag: Wat doen we daarmee als we een doos in onze handen hebben?

De eerdere artikelen behandelen onder andere de record migratie van walvissen en het robot dat koraal observeert.

Bekijk ook het artikel over de grote maanvis, gedetecteerd door milieu-DNA.

Elf jaar geleden, een blauwe inktvis van de grootte van een golfbal, passeerde een camera op 1773 meter diepte, aan de rand van een onderwaterberg in de Galapagos. Ze wachtte op een naam. Ze wachtte elf jaar.

De zee heeft geduld. De vraag is of we dat ook hebben.