

Onderwaterfoto's in Dhofar, Oman: walvissen- met bultrug, opwaartse stroming van Khareef, walshaaien. Seizoensgids en technieken zonder flits.
Er hangt een bijzondere geur in de lucht van Dhofar tijdens het Khareef-seizoen, een mengeling van zeewier en tropische moesson, die totaal anders is dan de rest van het Arabische schiereiland. De eerste keer dat ik vanuit Salalah op zee ging, onder een lage, grijze lucht, vroeg ik me af of ik de verkeerde periode had gekozen voor mijn reis. Maar het water, groener en dichter dan het heldere blauw dat ik verwachtte, herinnerde me eraan dat deze troebelheid juist de reden was waarom deze plek zo bijzonder is.
Onderwaterfotografie in Dhofar, in het zuiden van Oman, is anders dan in elke andere tropische bestemming. Het is een gebied dat gevormd is door de moesson, waar troebel water niet een nadeel is, maar het kenmerk van een ecosysteem van zeldzame rijkdom.
Elk jaar, tussen juni en september, veegt de moesson uit het zuidwesten, lokaal bekend als Khareef, de kust van Dhofar. Dit klimaatfenomeen verandert letterlijk het landschap, waardoor de meestal droge heuvels vergroenen, maar de meest spectaculaire impact blijft verborgen onder het oppervlak.
Onder het wateroppervlak veroorzaakt het Khareef een krachtige opwelling, een opstijging van koud, diep water, rijk aan voedingsstoffen, naar de oppervlakte. Deze massale toevoer van voedingsstoffen stimuleert een explosieve groei van plankton, die de hele voedselketen beïnvloedt, van kleine filterende vissen tot de grootste roofdieren en walvissen in de regio.Voor de fotograaf betekent dit een uitzonderlijke concentratie van zeeleven tijdens een specifiek seizoen, maar wel met water dat groener en minder helder is dan normaal voor de Indische Oceaan.
De meest bijzondere attractie van Dhofar is de populatie bultruggen van de Arabische Zee (Megaptera novaeangliae). In tegenstelling tot alle andere populaties bultruggen ter wereld, die jaarlijks migreren tussen poolgebieden voor voeding en tropische gebieden voor de voortplanting, is deze populatie volledig sedentair.
Genetische studies hebben bevestigd dat deze Arabische populatie zich ongeveer 70.000 jaar geleden heeft afgesplitst van andere bultruggpopulaties en sindsdien geïsoleerd is gebleven, zonder uitwisseling met de rest van de soort. Momenteel staat deze soort op de lijst van bedreigde diersoorten, met een geschatte populatie van slechts 80 individuen in de hele Arabische Zee.
Dhofar, en met name de baai van de Hallaniyat-eilanden, is een van de weinige hotspots die zijn geïdentificeerd voor de voeding en voortplanting van deze walvissen. Het spotten van een van deze walvissen is meer een kwestie van geluk dan van een gegarandeerde excursie, wat elke ontmoeting des te waardevoller maakt om te documenteren.
De overvloed aan plankton, veroorzaakt door de opwelling, trekt ook een aanzienlijk aantal walvishaaien (Rhincodon typus) aan, van juli tot november, een direct gevolg van het Khareef-seizoen. Deze gigantische filtervoeders voeden zich aan het oppervlak en bieden mogelijkheden voor snorkelen die toegankelijk zijn voor alle niveaus van zwemmers.
Manta-roggen, die minder vaak voorkomen, bezoeken ook bepaalde kustplaatsen, aangetrokken door dezelfde concentraties plankton die dit seizoen zo rijk maken.
Dhofar heeft een zeldzame biogeografische eigenschap: een mengeling van klassieke tropische fauna en soorten die beter bestand zijn tegen koelere temperaturen, dankzij het koudere water van de opwelling. Gebieden met kelp en bruinwieren bedekken bepaalde rotsachtige bodems, een ongebruikelijk landschap op deze breedtegraad en dat de moeite waard is om te documenteren vanwege zijn zeldzaamheid.Zeetortelduiven, manta's en een diverse visfauna van koraalriffen vormen een mooi geheel op de rotswanden die minder blootgesteld zijn aan stroming. Deze locaties bieden een goed alternatief wanneer de weersomstandigheden of de troebelheid het moeilijk maken om de grotere pelagische vissen te vinden.
Een belangrijk technisch aspect van duiken bij Dhofar is het omgaan met water dat minder helder is dan gemiddeld voor tropische gebieden. De belangrijkste regel is om de afstand tussen de lens en het onderwerp zo klein mogelijk te houden, om de hoeveelheid zwevende deeltjes die het licht tegenhouden te minimaliseren.
Een handmatig ingestelde witbalans compenseert de groene tint die typisch is voor water met veel plankton, terwijl een iets hogere belichtingswaarde helpt om de toegenomen lichtabsorptie door de troebelheid te compenseren. Voor een diepere duik in deze specifieke instellingen voor productief water, besteedt de AquaExposure training een module aan onderwaterfotografie bij beperkt zicht.
Om de exacte periodes te controleren waarin de endemische bultrug aanwezig is, voordat u een reis plant, is onze seizoenskalender voor mariene soorten het meest betrouwbare hulpmiddel.
Salalah, de regionale hoofdstad, heeft een internationale luchthaven en enkele aanbieders die gespecialiseerd zijn in walvis- en walvishaientochten tijdens het hoogseizoen van de moesson. De periode van juli tot september is de meest gewilde, maar ook de meest onvoorspelbare qua weer aan de kust.
Een betrouwbare onderwaterbehuizing en een veelzijdige lens worden aanbevolen in plaats van ultra-specifieke apparatuur, omdat de diversiteit aan onderwerpen en de variërende zichtomstandigheden flexibiliteit ter plaatse vereisen. Onze vergelijker voor fototoestelapparatuur helpt u bij het selecteren van een responsieve behuizing, wat essentieel is bij een walvis die niet lang aan de oppervlakte blijft.
Weinig onderwaterfotografen hebben deze geïsoleerde populatie walvishaaien gedocumenteerd. Dat is precies wat de Dhofar tot een unieke bestemming maakt, waar elke foto die wordt gemaakt een echte waarde heeft als getuigenis. Om te leren anticiperen op grote pelagische dieren in natuurlijk licht, ontdek de AquaExposure-training.
Benjamin Coste is duikinstructeur en trainer in onderwaterfotografie. Hij geeft sinds 2014 cursussen over fotografie zonder flits op aquaexposure.com.
De Khareef is het moessonweer dat het zuiden van Oman treft tussen juni en september. Het veroorzaakt een opwaartse stroming van koud, voedselrijk water uit de diepte, een zogenaamd "upwelling"-effect. Dit stimuleert een explosieve groei van plankton en trekt de hele mariene voedselketen aan, van walvissen tot walvishaaien.
Nee. De populatie walvishaaien in de Golf van Aden is de enige bekende niet-migrerende populatie ter wereld, genetisch geïsoleerd al ongeveer 70.000 jaar. De IUCN classificeert deze populatie als bedreigd, met een geschatte populatie van ongeveer 80 individuen, wat een zeer zeldzame en waardevolle ontmoeting maakt.
De periode van juli tot november is de piekperiode voor de aanwezigheid van walvishaaien in de wateren rond het zuiden van Oman, die worden gevoed door de opwaartse stroming van Khareef en vervolgens door de voortzetting ervan aan het einde van het moessonseizoen.
Nee, en dit is een kenmerk waar je rekening mee moet houden. De hoeveelheid plankton die grote dieren aantrekt, vermindert automatisch de zichtbaarheid, die vaak beperkt is tot 8-15 meter tijdens de opwelling. Dit groenere water vereist een andere fotografische aanpak, gericht op nabijheid in plaats van op grote, overzichtelijke opnamen.
De ontmoeting met walvissen en walvishaaien vindt meestal plaats door middel van snorkelen vanaf een boot, waardoor het toegankelijk is zonder duikcertificaat. Het verkennen van de rotswanden van Dhofar met duikflessen vereist daarentegen een goede zwemvaardigheid, vooral om om te gaan met een soms sterke stroming.