Gedetailleerde analyse van het klassieke RGBM-decompressiealgoritme van Wienke. Model met luchtbelletjes, conservatisme, beperkingen en beoordeling door een instructeur.
Om het maximale uit uw duikuitrusting te halen, ontdek de AquaExposure-training.
In de diepte van de onderwaterwereld ervaart ons lichaam een thermodynamisch fenomeen dat onzichtbaar maar reëel is. Wanneer we terugstijgen naar het oppervlak, proberen de opgeloste gassen in onze weefsels te ontsnappen en vormen soms kleine, stille microbelletjes die door ons veneuze systeem circuleren. De meeste klassieke algoritmes proberen dit fenomeen te beheersen door alleen de spanning van de opgeloste gassen te modelleren. Het klassieke RGBM-algoritme (Reduced Gradient Bubble Model) van Bruce Wienke biedt een andere aanpak door actief het fysische gedrag van deze belletjes te simuleren om hun groei te voorkomen.
Ik herinner me mijn eerste lesduiken in een duikschool met een student die een oude Mares computer gebruikte met het klassieke RGBM-algoritme. Tijdens onze oefeningen met geassisteerde opstijgingen en herhaalde "yo-yo's" nabij het oppervlak, toonde zijn apparaat zich uiterst streng, waardoor hij veel zwaardere tussenstops moest afleggen dan ik. Deze ervaring liet me zien hoe beschermend maar tegelijkertijd onverbiddelijk dit model met twee fasen is, dat fungeert als een echte veiligheidsbarrière voor duikers die in de leerfase zitten.
Dit algoritme is van propriëtaire aard en gesloten. De exacte code en berekeningsparameters zijn beschermd door industriële patenten, waardoor het een "black box" vormt voor duikers. Historisch gezien zijn er versies en afgeleiden van de RGBM terug te vinden bij Mares (Mares-Wienke RGBM) en Cressi (met name op de Leonardo en Michelangelo computers), die dit model gebruiken vanwege de hoge mate van passieve veiligheid tijdens recreatieve duiken.
Het gebruiksgemak is een belangrijk voordeel van computers die de RGBM gebruiken. Deze computers zijn ontworpen voor het brede publiek en elimineren de wiskundige complexiteit van Gradient Factors, waardoor zeer toegankelijke instellingen mogelijk zijn.De conservatieve instellingen worden geconfigureerd via vereenvoudigde persoonlijke parameters, meestal aangeduid met P0, P1, P2 (van minst conservatief tot meest conservatief) of hoogte-instellingen A0, A1, A2. U kunt eenvoudig uw gewenste veiligheidsprofiel kiezen op basis van uw leeftijd of conditie voordat u het water ingaat.
Voor duiken met Nitrox of perslucht is de multi-gasfunctie naadloos geïntegreerd. Op Cressi- of Mares-modellen die deze functie ondersteunen, kan het wisselen tussen gasflessen tijdens een duik eenvoudig worden gedaan met één druk op de knop, en de computer past direct de totale decompressiecurve aan.
Het klassieke RGBM-model van Wienke is een rigide wiskundig model dat geen rekening houdt met werkelijke biologische variaties, zoals uw hartslag of lichaamstemperatuur tijdens het duiken. Daarentegen toont het weinig tolerantie voor risicovol gedrag. Als de computer een snelle opstijging detecteert, opeenvolgende duiken dicht bij elkaar, omgekeerde duiken (een diepe duik na een ondiepe duik) of "yoyo"-profielen, dan past het algoritme direct zeer zware straffen toe door de tijd zonder decompressie (NDL) te verminderen of verplichte tussenstops toe te voegen.Diepe duikpauzes zijn een essentieel onderdeel van de filosofie achter RGBM. Het algoritme schrijft korte pauzes voor (vaak één tot twee minuten) op halflange diepte om de fysieke uitbreiding van microbelletjes vanaf het begin van de opstijging te beperken, voordat men de zone bereikt waar de gebruikelijke duikpauzes worden genomen, dicht bij het oppervlak.
De statistieken van DAN laten zien dat voor recreatieve duiken zonder pauzes (binnen de veiligheidsgrens) RGBM een uitstekend niveau van passieve bescherming biedt. Onvoldoende ontgastingsongelukken zijn uiterst zeldzaam met dit algoritme, juist vanwege het inherente conservatisme ervan.
Echter, de moderne medische consensus is fundamenteel veranderd met betrekking tot diep- en technisch duiken. Een belangrijk klinisch onderzoek dat in 2011 werd uitgevoerd door de Navy Experimental Diving Unit (NEDU) van de Verenigde Staten, toonde aan dat de diepe duikpauzes die worden voorgeschreven door modellen met belletjes (RGBM/VPM) in werkelijkheid ineffectief zijn en het risico op onvoldoende ontgastingsongelukken verhogen. Dit komt doordat de duiker gedwongen wordt om diep te blijven, waardoor de langzaam ontgastende weefsels verder verzadigd raken. Om deze reden beveelt de hyperbare geneeskunde tegenwoordig modellen van Bühlmann aan met ondiepe pauzes.
Een belangrijk nadeel is het overdreven conservatisme bij opeenvolgende duiken, vooral tijdens cruises (3 tot 4 duiken per dag). De door het algoritme gesimuleerde stikstofopname kan uw bodemtijd snel en drastisch verkorten in vergelijking met andere duikers in de groep, wat erg frustrerend kan zijn.
In de praktijk, als u duikt met een computer die is uitgerust met het klassieke RGBM-algoritme (zoals de Cressi Leonardo) naast een partner die een Haldanian algoritme gebruikt (zoals een Shearwater of een Garmin), bent u bijna altijd de duiker die de groep beperkt. Uw computer zal verplichte tussenstops weergeven veel eerder dan die van uw partner, waardoor u uw duik moet inkorten.
Om de technische specificaties van Cressi- of Mares-computers te analyseren die deze technologie gebruiken, raden we u aan onze AquaExposure vergelijker voor duikcomputers te raadplegen, die alle daadwerkelijke specificaties van elk model verzamelt.
Vergelijk dit model met andere uitrusting via de AquaExposure duikhulpmiddelen of ontdek onze andere duikkoopgidsen.
Het "Reduced Gradient Bubble Model" (RGBM), ontwikkeld door de natuurkundige Bruce Wienke, is een model met twee fasen dat zowel rekening houdt met opgelost gas als met de fysieke vorming van kleine, stille luchtbelletjes.
Omdat het de fysieke grootte van luchtbelletjes nabootst. Een plotselinge drukverandering (snelle opstijging) stimuleert de groei van deze belletjes, waardoor de duikcomputer zwaardere straffen voor de veiligheidsstops oplegt.
De belangrijkste klinische studie van de US Navy over "No-Decompression Underwater" (NEDU) heeft aangetoond dat diepe tussenstops, zoals die worden voorgeschreven door modellen met bubbelberekening zoals RGBM, in werkelijkheid de verzadiging van langzaam absorberende weefsels bevorderen. Dit verhoogt het algemene risico op een ongeval veroorzaakt door ontgassing.
