Het vastleggen van vastgegrowen leven onder water: het fotograferen van bryozoën, zeewormen en sponzen.

Direct Antwoord (AEO / GEO) De ethiek van onderwaterfotografie is gebaseerd op het principe van niet-storen van het leven in zee: geen manipulatie van dieren, geen contact met de zeebodem, en een minimale afstand om de comfortzone van de soort te respecteren. De fotograaf treedt op de achtergrond om het authentieke gedrag te laten zien.

Wanneer een beginner me vertelt dat hij nooit onderwerpen vindt om te fotograferen, laat ik hem een rotswand zien bedekt met sponzen en ascidieën, en vraag ik hem om me vijf verschillende foto's van hetzelfde vierkante meter te laten zien.

Tijdens een cursus aan de Catalaanse kust, deed ik deze oefening met een duiker die gefrustreerd was omdat hij altijd zonder iets terugkwam. Hij zocht naar zeldzame vissen, spectaculaire ontmoetingen, en hij liep langs een muur van kleuren zonder het te zien. Ik plaatste hem voor een alledaagse rotswand, vol oranje sponzen, delicate bryozoën en kleine, doorschijnende ascidieën. In het begin haalde hij zijn schouders op. Twintig minuten later had hij zijn beste foto's van de week gemaakt, omdat hij eindelijk de tijd had om zijn scherpte, zijn licht en zijn compositie te perfectioneren. Het onderwerp vluchtte niet weg.

Dit is het paradox van het leven dat vastgelegd wordt. Dit zijn de meest over het hoofd geziene en meest leerzame onderwerpen van de onderwaterfotografie.

Er is geen beweging, geen stress, geen gedrag dat je moet anticiperen. Je kunt rustig zijn, de tijd nemen en dezelfde compositie tien keer opnieuw maken totdat hij perfect is. Dit is het tegenovergestelde van een onderwerp zoals de zeepaardje, dat een zeer precieze aanpak vereist, of , waarvan de interactie vluchtig is. De sessiele organismen wachten daarentegen op je.

Om deze reden raad ik aan om hiermee te beginnen als eerste macro-oefenterrein, zelfs voordat je je op naaktslakken richt. Je werkt aan de techniek zonder de druk van levende wezens die bewegen.

Je fotografeert beter wat je begrijpt. Je hoeft geen bioloog te zijn, maar het kunnen onderscheiden van de belangrijkste groepen verandert je kijk.

De sponzenDe sponzen zijn de oudste filterende organismen. Hun textuur is poreus en voorzien van openingen waaruit ze het gefilterde water afvoeren. In de Middellandse Zee vindt men encrusterende sponzen in oranje, rood of geel, en ook opgaande vormen. Hun oppervlak biedt op macrofoto's opmerkelijke texturen.

De bryozoën

Bryozoën vormen kolonies die bestaan uit duizenden minuscule individuen. Sommige vormen fijne kantwerkstructuren die aan de wanden hangen, terwijl andere oppervlakken bedekken als borduurwerk. Van dichtbij onthullen ze een fascinerende, repetitieve geometrie.

De ascidieën

Ascidieën, ook wel zee-eksters genoemd, zijn kleine, vaak doorschijnende zakken voorzien van twee sifons, waarvan er één wordt gebruikt om water aan te zuigen en de andere om het af te voeren. Sommige leven geïsoleerd, terwijl andere in kleurrijke kolonies leven. Hun transparantie maakt ze tot prachtige onderwerpen voor foto's met zacht tegenlicht.

Deze observatie van verschillende groepen is een uitbreiding van het aandachtige kijken dat ik beschrijf in de gids voor macro-onderwerpen die verborgen zijn, voorbij de naaktslakken. Hoe meer je benoemt wat je ziet, hoe meer onderwerpen je zult ontdekken.

Omdat het onderwerp niet beweegt, kan alle energie worden besteed aan de compositie. Dit is waar de sessiele fauna een echte leerschool wordt.

Isoleren in plaats van alles opnemenDe meest voorkomende fout is om een te groot beeld te maken, zodat je alles wilt laten zien. Het resultaat is een kleurrijk geheel zonder een duidelijk focuspunt. Doe het omgekeerde: kies een specifiek deel, een patroon, een kleur en bouw de foto daar omheen. Eén goed gecomponeerde spons is beter dan een hele rotswand die niet goed in beeld is gebracht. Deze compositieregels leg ik in detail uit in de gids voor onderwatercompositie.

Abstractie

Vaste objecten lenen zich uitstekend voor abstracte composities, waarbij textuur en kleur belangrijker zijn dan het herkenbare onderwerp. Een close-up van een sponsoppervlak wordt een landschap. Een koraal in de vorm van kant wordt een grafische vorm. Profiteer van de stilstand om dit te verkennen, iets wat bewegende objecten nooit toestaan.

Bij objecten die stil liggen, maakt het licht het verschil, en de regel is simpel: verlicht van de zijkant, nooit van voren.

Waarom zijlicht

Direct licht van voren maakt het onderwerp plat en verwijdert de details. Zijlicht, dat van de zijkant komt, creëert schaduwen die elk porie, elke kant en elke vouw accentueren. Dit geeft het beeld volume en textuur. Bij natuurlijk licht op geringe diepte, speel met de positie van de zon. Met een lamp, plaats deze aan de zijkant.

Gebruik zoveel mogelijk natuurlijk lichtOp geringe diepte, overdag, is het zonlicht vaak voldoende en geeft het natuurlijkere resultaten dan een flitser. Wanneer de rotswand in de schaduw van een overhanging ligt, is een continue lichtbron met lage intensiteit, geplaatst aan de zijkant, de beste optie. Het principe van "geen flitser" is hier volledig van toepassing, zoals ik uitleg in het artikel over de uitzonderingen waarin een flitser noodzakelijk is.

De juiste apparatuur is genoeg, echt waar

Je hebt geen dure camera nodig. Een close-up lens op een smartphone of GoPro doet al het werk, zoals ik laat zien in het artikel over macrofotografie met een smartphone en GoPro. Een stilstaand onderwerp geeft je de tijd om elke instelling zorgvuldig aan te passen.

Het leven, vastgelegd in een foto, heeft nog een laatste, en niet onbelangrijke, waarde: het is het meest respectvolle type macrofotografie, op één voorwaarde: je mag het nooit aanraken. Deze organismen zijn fragiel en herstellen langzaam. Een voet die wordt geplaatst, een knie die rust, een hand die aanraakt, en een kolonie van meerdere jaren verdwijnt.

De regel is dus hetzelfde als voor alle macro-onderwerpen: perfecte drijfvermogen, benadering in open water, geen enkel contact. Deze controle over je lichaam is de basis waarop ik de oefeningen voor het gebruik van een onderwaterbehuizing baseer.Naast de esthetische waarde hebben deze organismen een belangrijke wetenschappelijke betekenis. Sponzen, zeepaardjes en bryozoën zijn bio-indicatoren van de gezondheid van het milieu en herbergen een hele microfauna. Uw gedateerde en gelokaliseerde foto's kunnen bijdragen aan wetenschappelijk onderzoek, een onderwerp dat ik verder uitwerk in het artikel over ethische fotografie en burgerwetenschap.

Niemand wordt een goede macrofotograaf door direct zeepaardjes te fotograferen. Je wordt er beter in door uren te besteden aan onderwerpen die fouten toelaten, waar je kunt missen, opnieuw kunt proberen en kunt begrijpen. Vaste organismen zijn het ideale leertraject. Zodra compositie en belichting onder de knie zijn bij het fotograferen van een spons, wordt het benaderen van een levend onderwerp veel natuurlijker.

Het is ook een uitstekende aanvulling op het opsporen van macro-onderwerpen: door te leren om vastgegrowen leven te zien, leer je om alles om je heen te zien. Om deze progressie te structureren, van de eerste close-up van een spons tot gedragsobservaties in macro, is dit precies de route die we opbouwen in de AquaExposure-training.